கருத்து: வகுப்பறை என்பது போர்க்களம் அல்ல

பதினைந்து வயது மாணவர் தன் பள்ளியைப் பற்றிய ஆர்ப்பாட்டத்துக்குச் சென்றார்; கையின்றி வீடு திரும்பினார். பிரான்ஸின் மாணவர் போராட்டங்களுக்கான பதில் விகிதாசாரமானதா என்ற வாதத்தை இந்த ஒரு வாக்கியமே முடித்துவிட வேண்டும். ஆனால் முடிக்காது; ஏனெனில் குழந்தைகளுக்கு எதிராகக் காவலர்களை ஆயுதமேந்த வைக்கும் அரசுகள் எப்போதும் இரண்டாவது வாதத்தைக் கண்டுபிடிக்கும்: ஒழுங்கு, சேதம், மறுபக்கத்தின் வன்முறை. ஆனால் நிகழ்வுகளின் வரிசை முக்கியம். குண்டு காயத்துக்குப் பிறகு நிறுத்தப்பட்டது, முன்பல்ல. ஆசிரியர்களும் சங்கங்களும் மாணவர்களும் மூன்று வாரங்களாகச் சொல்லி வந்ததைக் கண்டறிய, அரசுக்குக் காயமடைந்த ஒரு குழந்தை தேவைப்பட்டது.

கோரிக்கைகள் விசித்திரமானவை அல்ல. கூடுதல் ஆசிரியர்கள். இடிந்து விழாத கட்டடங்கள். அஞ்சல் குறியீட்டாலும் பெற்றோரின் வருமானத்தாலும் குழந்தைகளை மறைமுகமாகப் பிரிக்காத சேர்க்கை முறை. இந்தப் பத்திரிகை பெற்ற திராவிட மரபில், பெரியார் கல்வியைச் சுயமரியாதையின் முதல் கருவியாகக் கருதினார்; அண்ணா அதைப் பொதுக் கொள்கையாக்கினார்; வகுப்பறை என்பது சமூகம் தன் எதிர்காலத்துக்குச் செலுத்தும் கடன் என்ற அடிப்படையில் கலைஞர் நிறுவனங்களைக் கட்டினார். பிரான்ஸின் உயர்நிலை மாணவர்கள் தங்கள் சொந்த மொழியில் அதே உடன்படிக்கையையே கேட்டனர்: குடியரசின் வாக்குறுதி வெறும் சொற்களாக இல்லாமல் நிதியளிக்கப்பட வேண்டும்.

அவர்கள் முதலில் பெற்றது மற்றொரு பாடத்திட்டத்தின் பாடம். ஆறரை ஆயிரம் கைதுகள், பெரும்பாலானோர் சிறார்கள். இருநூற்றுக்கும் மேற்பட்ட இளைஞர்கள் காயம். விபத்துகள் நடக்கும் என்ற பிரதமரின் தோள்குலுக்கல். விபத்துகள் தாமாக வந்து விழுவதில்லை. யாரோ அந்தக் குண்டுகளை வாங்கினர்; பள்ளிக் குழந்தைகள் உள்ளிட்ட கூட்டங்களுக்கு எதிராக அவற்றைப் பயன்படுத்த யாரோ அனுமதித்தனர்; உறுதியாகத் தோன்றும் அரசியல், லென்ஸ் மருத்துவமனையில் இப்போது நிஜமாகிவிட்ட ஆபத்தைவிட முக்கியம் என்று யாரோ கணக்குப் போட்டனர்.

எனவே இந்த நிறுத்தம் குறைந்தபட்சம், தீர்வல்ல. காயம் மற்றும் கைது புள்ளிவிவரங்களைப் பள்ளி வாரியாகவும் நகர வாரியாகவும் பாரிஸ் வெளியிட வேண்டும்; செய்திச் சுழற்சிக்காக இடைநிறுத்தாமல், கூட்டங்களுக்கு எதிரான அதிர்வு குண்டுகளை முழுமையாகத் தடை செய்ய வேண்டும்; கல்வி நிதி, பணியாளர்கள் மற்றும் சீரமைப்பை, பிரதமரின் உரையை ஒளிபரப்பிய அதே கேமராக்களுக்கு முன் வைக்க வேண்டும். தன் வகுப்பறைகளில் நம்பிக்கை கொண்ட குடியரசு தன் மாணவர்களைக் கண்டு அஞ்சாது.

இதில் பிரான்ஸைத் தாண்டிச் செல்லும் பரந்த எச்சரிக்கை ஒன்று உள்ளது. நம்முடையது உட்பட ஒவ்வொரு அரசும், இளைஞர்களுக்கு நடைமுறையாலும் வன்முறையாலும் பதிலளித்து, அதற்கு ஆட்சி என்று பெயரிட ஆசைப்படுகிறது. அரசின் சோதனை எளிது: பள்ளி தோல்வியடைகிறது என்று குழந்தைகள் சொல்லும்போது, அது முதலில் நிதிப் புத்தகத்தை நோக்கிக் கையை நீட்டுகிறதா, தடியை நோக்கியா? இந்த மாதம் பிரான்ஸ் தடியை நோக்கி நீட்டியது. நிதி இறுதியாக வரும்போது, இழந்த கை மீண்டும் வளராது.