திறமையைத் தேடுவதற்குப் பதில் நிராகரிக்கும் தேர்வுமுறை

ஒவ்வோர் ஆண்டும் லட்சக்கணக்கான இளம் இந்தியர்கள் தங்கள் வாழ்வின் சிறந்த ஆண்டுகளை ஒரே தேர்வின் மீது பந்தயம் கட்டுகின்றனர். கிராமங்களையும் சிறு நகரங்களையும் விட்டு, முகர்ஜி நகர், ராஜேந்திர நகர் வாடகை அறைகளில் குவிந்து, தங்கள் இருபதுகளை அடமானம் வைக்கின்றனர் — சிவில் சர்வீஸ் இந்தியாவின் கடைசி பெரும் தகுதித்தேர்வு என்ற வாக்குறுதியை நம்பி. 2026 முதனிலைத் தேர்வு அந்த வாக்குறுதியை உடைத்துவிட்டது. இப்போது 27 கேள்விகள் மத்திய நிர்வாக தீர்ப்பாயத்தில் சர்ச்சையில் உள்ளன. அதிகாரப்பூர்வ விடைத்தாள் தவறானது, குழப்பமானது அல்லது விடையே இல்லாதது என 67 தேர்வர்கள் கூறுகின்றனர் — ஜூனில் இணையதளம் மற்றும் மின்னஞ்சல் மூலம் ஆட்சேபங்களைக் கோரிய ஆணையம், அவற்றில் ஒன்றாவது கேட்கப்பட்டதா என்று கூட அவர்களிடம் சொல்லவில்லை. அந்த மௌனமே முழுக் கதை. தேர்வு கடினமாக இருக்க வேண்டும் என்பதே யுபிஎஸ்சியின் பதில் — எப்போதாவது பதில் சொல்ல முன்வந்தால். ஆனால் கடினம் என்பது நியாயம் என்பதல்ல. கடினமான கேள்வி தயாரிப்பைச் சோதிக்கிறது; தவறான கேள்வி எதையும் சோதிப்பதில்லை. இந்தி, ஆங்கிலப் பதிப்புகள் வெவ்வேறு விஷயங்களைச் சொல்லும் கேள்வி அறிவை அளப்பதில்லை — அதிர்ஷ்டத்தை அளக்கிறது; நீங்கள் படித்த மொழியின் அதிர்ஷ்டத்தை. தேர்வுக்கும் நிராகரிப்புக்கும் இடையே ஒன்றிரண்டு மதிப்பெண் வித்தியாசம் இருக்கும்போது, அது கடுமை அல்ல. அது சூதாட்டம். தொழில்நுட்பச் சர்ச்சைகளுக்குப் பின்னால் ஆழமான வடிவமைப்புக் குறைபாடு உள்ளது: யாருக்கும் பதில் சொல்லாத ஒரு நிறுவனம். தற்காலிக விடைத்தாள் பெயரளவில்தான் தற்காலிகம்; இறுதி விடைத்தாள் முடிவுகளுடன் வருகிறது — எதிர்க்க முடியாதது, விளக்கமற்றது. மதிப்பெண்கள் எப்படி வழங்கப்படுகின்றன என ஆணையம் சொல்வதில்லை; கேள்வி வாரியான மதிப்பெண் விவரத்தை வெளியிடுவதில்லை; யாரும் ஒப்புக்கொள்ளாத ஒரு விடைப் பிழையால் ஓராண்டு உழைப்பு எப்படி அழிக்கப்படுகிறது என விளக்குவதில்லை. வெளிப்படையின்மை நடைமுறையின் துணை விளைவு அல்ல. அதுவே நடைமுறை. வெளிப்படையின்மைக்கு வர்க்க குணமும் உண்டு. பெரும் பயிற்சி நிறுவனத்தை வாங்கக்கூடிய தேர்வர், எந்தக் கேள்விகளை எதிர்க்க வேண்டும், எந்தத் தீர்ப்பாயத்தை அணுக வேண்டும், எந்த வழக்கறிஞரை நியமிக்க வேண்டும் எனக் கற்றுக்கொள்கிறார். மதுரையோ மாவோவோ அரசுப் பள்ளியில் படித்த முதல் தலைமுறை மாணவர், தமிழிலோ இந்தியிலோ வினாத்தாளைப் படித்து, தவறாக மொழிபெயர்க்கப்பட்ட கேள்வியையும் அலட்சியத் தோள்குலுக்கலையும் பெறுகிறார். தங்களை நடுநிலை எனக் கூறும் நிறுவனங்கள் பொதுவாக ஏற்கெனவே சலுகை பெற்றவர்களையே காக்கும் என பெரியார் எச்சரித்தார்; தனது சொந்தப் பிழைகள் குறித்த யுபிஎஸ்சியின் அலட்சியம் அதே வகை நடுநிலைதான். இங்கே ஒரு எளிய ஜனநாயகக் கோரிக்கை உள்ளது: வினாத்தாள்களையும் விடைத்தாள்களையும் காரணங்களுடன் சேர்த்து வெளியிடுங்கள். கேள்வி வாரியாக மதிப்பெண்களை வெளியிடுங்கள். ஆட்சேபங்களை உரிமைகளாகக் கருதுங்கள், சலுகைகளாக அல்ல. இந்த நாட்டை ஆளப்போகிறவர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கும் தேர்வு, நாட்டிலேயே மிக வெளிப்படையான நிறுவனமாக இருக்க வேண்டும் — மிகக் குறைந்த பொறுப்புடையதாக அல்ல. அதுவரை, முதனிலைத் தேர்வு இப்போது தோன்றுவது போலவே இருக்கும்: திறமையைத் தேடுவதற்காக அல்ல, நிராகரிப்பதற்காக வடிவமைக்கப்பட்ட தேர்வு.