சாலையோரத்தில் பிரசவித்த தலித் பெண்: மருத்துவமனைக் கதவு திறந்திருந்தது — ஆனால் அவளுக்காக அல்ல

பதோஹி சாலையோர பிரசவம் குறித்த விசாரணை, இந்தியாவில் விசாரணைகள் வழக்கமாகச் செய்வதையே செய்தது: "அலட்சியம்" இருந்ததாகக் கண்டறிந்து, ஒப்பந்த மருத்துவர் ஒருவரைப் பணிநீக்கம் செய்து, செவிலியரை இடமாற்றம் செய்து, மூத்த மருத்துவர்கள் மீது துறை நடவடிக்கைக்கு உத்தரவிட்டது. கோப்பு விரைவில் மூடப்படும். ஆனால் அந்தக் கோப்பு விடையளிக்கவே நினைக்காத கேள்வி, மகாராஜா சேத் சிங் மாவட்ட மருத்துவமனைக்கு வெளியே சாலையில் தொங்குகிறது: பிரசவ வலியில் இருக்கும் ஒரு பெண்ணைப் பார்த்து, அவளது சாதியை முதலில் காண்பது என்றால் என்ன அர்த்தம்? ராணி தேவிக்கு 20 வயது; முசஹர் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர் — நிலமற்ற, உத்தரப் பிரதேச ஏழைகளிலும் ஏழையான, பெயரே அவமானச் சொல்லாகப் பயன்படுத்தப்படும் சமூகம். முசஹர் என்பதால் பிரசவம் பார்க்க மாட்டேன் என்று செவிலியர் வெளிப்படையாகச் சொன்னதாக அவரது சகோதரர் கூறுகிறார். அவரது ஹீமோகுளோபின் 5 ஆக இருந்ததாகவும், பெரிய மருத்துவமனைக்கு அனுப்பப்பட்டதாகவும் மருத்துவமனை கூறுகிறது. இரு விளக்கங்களும் ஒரே இடத்தில் முடிகின்றன: அரசு மருத்துவமனை செய்யாத வேலையைச் செய்த, பொதுச் சாலையில் பெண்கள் பிடித்த படுக்கை விரிப்பு. அதிகாரப்பூர்வ விளக்கம் மறுக்காததைக் கவனியுங்கள். அவர் பிரசவ வலியுடன் வந்தார் என்பதை யாரும் மறுக்கவில்லை. குடும்பம் எதிர்த்தபோது மூத்த அதிகாரி யாரும் தலையிடவில்லை என்பதை யாரும் மறுக்கவில்லை. அரசின் சொந்த அவசர எண்ணான 102 ஆம்புலன்ஸைத் தொடர்புகொள்ள முடியவில்லை என்பதை யாரும் மறுக்கவில்லை. மருத்துவ ரீதியில் எவ்வளவு நியாயமாக இருந்தாலும், ரத்தசோகையால் ஆபத்தில் இருக்கும் பிரசவ வலிப் பெண்ணை வேறு நகரத்துக்குத் தானே செல்ல விடும் "பரிந்துரை" சுகாதாரம் அல்ல. அது காகித வேலையுடன் கூடிய கைவிடல். தண்டனை வெளிப்படுத்துவதையும் கவனியுங்கள். ஒப்பந்த மருத்துவர் பணிநீக்கம்; செவிலியர் இடமாற்றம். நிலையற்றவர்கள் தண்டிக்கப்படுகிறார்கள்; தலித் பெண்ணின் பிரசவத்தைக் கடமையாக அல்லாமல் விருப்புரிமையாக மாற்றிய அமைப்பு தொடப்படவில்லை. இடமாற்றங்கள் தான் இந்திய அரசு எதையும் ஒப்புக்கொள்ளாமல் மன்னிப்பு கேட்கும் முறை. இது நீதி அல்ல; நிர்வாக நாடகமே. அவமானம் மறுக்கப்படும் இடத்தில் தான் சுயமரியாதை தொடங்குகிறது என்றும், சாதி தனிநபர் மனங்களில் உள்ள முன்முடிவு அல்ல, பொது நிறுவனங்களின் இயங்குதளமே என்றும் பெரியார் கற்பித்தார். பதோஹி அதற்கு 2026-ம் ஆண்டின் நிரூபணம்: முசஹர்கள் வரவேற்கப்பட மாட்டார்கள் என்ற பலகை மருத்துவமனைக்குத் தேவையில்லை. அதை உரக்கச் சொல்லத் தனக்கு உரிமை உண்டு என்று நினைத்த ஒரு செவிலியரும், அவரை மறுக்க எந்த அவசரமும் காட்டாத ஒரு அதிகார அடுக்கும் இருந்தால் போதும். சுதந்திரம் பெற்று 79 ஆண்டுகள் ஆகியும், குடியரசு தன் மருத்துவமனைகளில் இன்னும் இரண்டு கதவுகளை வைத்திருக்கிறது: ஒன்று திறக்கும்; மற்றொன்று தேர்ந்தெடுத்துத் திறக்கும். ராணி தேவி இரண்டாவதைக் கண்டார். செவிலியரின் கூறப்படும் வார்த்தைகள், அதற்காகவே உள்ள சட்டத்தின் — வன்கொடுமை தடுப்புச் சட்டத்தின் — கீழ் விசாரிக்கப்படும் வரை, வெறும் "அலட்சியம்" என்று மட்டும் இருக்கும் வரை, ஒவ்வொரு ஒழுங்கு நடவடிக்கை குறிப்பும் அரசு தனக்குத்தானே பேசிக்கொள்வதே.