கருத்து: ஊதியம் உங்கள் தாய்மொழியை விட்டுக்கொடுக்கக் கோர முடியாது

பெங்களூருவில் ஒரு மேற்பார்வையாளர், கன்னடம் பேசும் கிடங்குத் தொழிலாளர்களிடம் இந்தி கற்க வேண்டும் அல்லது வெளியேற வேண்டும் என கூறியதாகச் செய்திகள் வந்துள்ளன. பின்னர் அவர் கன்னடத்தில் மன்னிப்பு கேட்டார். அச்சுறுத்தல் முதலில், கைகூப்புதல் பிறகு என்ற இந்த வரிசையை சமூக ஊடக சங்கடமாக மட்டும் பதிவு செய்துவிடக் கூடாது. இது ஒரு தொழிலாளர் கேள்வி; சுயமரியாதையின் வேருக்குச் செல்லும் கேள்வி.

பெரியாரின் அரசியல் ஒரு மறுப்பில் தொடங்கியது: மரியாதையை இன்னொருவரின் மொழியிலும் சாதியிலும் கடவுளிலும் அலுவலகத்திலும் யாசிக்க வேண்டும் என்பதை ஏற்க மறுத்த மறுப்பு. அண்ணா அந்த மறுப்பை மொழிக் கொள்கையாக மாற்றி, தமிழ்நாடு இந்தியின் கீழ் மாகாணமாக்கப்படாது என வலியுறுத்தினார். கலைஞர் மொழியை அலங்காரமாக அல்ல, கல்வி, வேலை, அரசு ஆகியவற்றுடன் கட்டப்பட்ட பொது உரிமையாகக் கருதினார். இந்தியர்கள் பல மொழிகளைக் கற்கக் கூடாது என்பது அவர்களது வாதம் அல்ல. தன் மொழியைப் பேசியதற்காக வேலையிடத்தில் எந்த இந்தியரும் சிறியவராக்கப்படக் கூடாது என்பதே.

கிடங்கு காணொளியில் அந்த வேறுபாடு மறைந்துள்ளது. கூடுதல் திறனாக இந்தி கற்பது ஒரு தேர்வு. பெங்களூருவில் வேலையைத் தக்கவைக்க இந்தி கற்க வேண்டும் என கட்டளையிடுவது கட்டாயம். கர்நாடகத் தொழிலாளர் மேற்பார்வையாளரின் சரளத்திற்குக் கடன்பட்டவர் அல்ல. மேற்பார்வையாளர்தான் பணியாளர்களுடன் தொடர்புகொள்ளக் கடமைப்பட்டவர். மாநிலங்களைக் கடந்து இயங்கும் நிறுவனம், இருமொழி குழுத் தலைவர்கள், மொழிபெயர்க்கப்பட்ட அறிவுறுத்தல்கள், தொழிலாளர்கள் புரியும் மொழிகளில் பாதுகாப்புப் பயிற்சி, தன் குழு தன்னைப் புரிந்துகொள்கிறதா என்பதில் மதிப்பிடப்படும் மேலாளர்கள் ஆகியவற்றால் அந்தப் பாலத்தைக் கட்ட வேண்டும்.

மன்னிப்பு முக்கியம், ஆனால் ஒப்புதலாக மட்டுமே. அந்த வாக்கியத்தைச் சாத்தியமாக்கிய அதிகார உறவை அது சரி செய்யாது. அதே கட்டுப்பாடற்ற அதிகாரத்துடன் அதே மேற்பார்வையாளர் அதே தளத்திற்குத் திரும்பினால், மன்னிப்பு அச்சுறுத்தல்களுக்கு இடையிலான விளம்பர இடைவெளியாக மாறும். எந்த மொழி எச்சரிக்கையைச் சுமந்தது என்பதைத் தொழிலாளர்கள் நினைவில் வைப்பார்கள்.

இந்தியாவின் தள மற்றும் சரக்குப் பொருளாதாரம், தங்களுக்கு மேலுள்ள செயலிகளால் பெயர்களும் ஊர்களும் மொழிகளும் பின்னணி இரைச்சலாகக் கருதப்படும் மக்களால் இயங்குகிறது. டெலிவரி தொழிலாளர்கள், பொருள் எடுப்பவர்கள், பேக் செய்பவர்கள், ஓட்டுநர்கள், செவிலியர்கள் அனைவரிடமும் எல்லா திசையிலும் நெகிழ்வு கேட்கப்படுகிறது: நெகிழ்வான நேரம், நெகிழ்வான ஊதியம், நெகிழ்வான உடல், இப்போது நெகிழ்வான தாய்மொழி. கீழிருந்து மட்டும் கேட்கப்படும் நெகிழ்வு நவீன மேலாண்மை அல்ல. அது பார்கோடு ஸ்கேனருடன் வந்த பழைய படிநிலை.

திராவிடப் பதில் தெளிவானது. ஒரு ஊதியம் மொழி சரணாகதியைக் கோரக் கூடாது. கன்னடம், தமிழ், தெலுங்கு, மலையாளம், மராத்தி, வங்காளம் உள்ளிட்ட இந்தியாவின் ஒவ்வொரு தாய்மொழியின் உழைப்பையும் விரும்பும் அரசும் சந்தையும் பணியிடமும், தொழிலாளர்களின் வாழ்க்கை உண்மையில் வாழப்படும் மொழிகளில் மரியாதையுடன் பேசக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். அதற்குக் குறைவானது தேசிய ஒருங்கிணைப்பு அல்ல. அது திணிப்பு; அதை அப்படியே பெயரிடத் தொழிலாளர்களுக்கு உரிமை உண்டு.