பேரரசின் அட்டவணைப்படி காசா மீள முடியாது

வரலாற்றில் எந்த அடிமைப்படுத்தப்பட்ட மக்களிடமும் கேட்கப்படாத ஒரு கோரிக்கை இப்போது காசாவின் பாலஸ்தீனியர்களிடம் வைக்கப்படுகிறது: குறித்த நேரத்தில் அதிர்ச்சியடையுங்கள், குறித்த நேரத்தில் மீளுங்கள் — இரண்டையும் அமைதியாகச் செய்யுங்கள், உலகின் மனசாட்சிக்கு இடையூறு செய்யாமல். "அதிர்ச்சியிலிருந்து மீள்வதை நாங்கள் தொடங்கக்கூட முடியவில்லை" என்று எழுதுகிறார் காசாவைச் சேர்ந்த ஒரு உயிர்பிழைத்தவர். அந்த வாக்கியம் ஒரு குற்றச்சாட்டு போல் விழுகிறது — காசா மீதானது அல்ல; காசா எப்போது இயல்பு நிலைக்குத் திரும்பும் என்று கேட்டுக்கொண்டே இருப்பவர்கள் மீதானது. மீட்சி என்பது ஒரு முடிவை எதிர்பார்க்கிறது. இங்கு முடிவே இல்லை. குண்டுகளுக்கு இப்போது ஒரு தாளம் உண்டு, வானிலைக்கு இருப்பது போல; காசாவின் குழந்தைகள் விமானங்களை வேறுபடுத்தி அறிகின்றனர் — மற்ற குழந்தைகள் பறவைகளின் குரலை அறிவது போல. பாடப்புத்தகங்களின்படி, அதிர்ச்சி என்பது ஆபத்து கடந்த பிறகு நிகழ்வது. காசாவில் ஆபத்து ஒருபோதும் கடப்பதில்லை — எனவே பாடப்புத்தகங்கள் பொருந்தாது. அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களின் கற்பனையில் மீட்சி எப்படித் தோன்றுகிறது என்று பாருங்கள். ஒரு பத்திரிகையாளர் சந்திப்பு போல் தோன்றும். குளிரூட்டப்பட்ட தலைநகரில் ஒரு மறுகட்டமைப்பு நன்கொடையாளர் மாநாடு, கோடிகளில் உறுதிமொழிகள், கேமராக்கள், கைகுலுக்கல்கள். அதிர்ச்சி ஒரு கட்டம் போல் தோன்றும் — கடைசிப் பக்கம் உள்ள அத்தியாயம் — அதன் பிறகு உயிர்பிழைத்தவர்கள் நன்றியுள்ளவர்களாக, உற்பத்தி செய்பவர்களாக, எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக இதை யார் செய்தார்கள் என்பது பற்றி அமைதியாக இருக்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்கப்படும். கணக்கு மூடப்பட வேண்டும். கணக்கு வைத்திருந்த பேரரசுதான் இறுதிப் பதிவை எழுதும். ஆனால் காசா அந்தக் கணக்கை மறுக்கிறது. உயிர்பிழைத்தவரின் சாட்சியம் — உடைந்த நிலையை வெளிப்படையாகப் பெயரிடுவது, மீள்திறனை நடிக்க மறுப்பது — அதுவே ஒரு அரசியல் செயல். அடக்குமுறையாளரின் மேசையிலிருந்து விழும் துண்டுகளுக்கு நன்றி சொல்ல மறுப்பதிலிருந்துதான் கண்ணியம் தொடங்கும் என்று பெரியார் கற்பித்தார். காசாவின் உயிர்பிழைத்தவர்கள் அதைவிடப் பெரிய ஒன்றை மறுக்கிறார்கள்: கொலையாளிகளை விடுவிக்கும் "முடிவு" என்ற கதையாகத் தங்கள் துன்பம் பதப்படுத்தப்படுவதை மறுக்கிறார்கள். இந்த அதிர்ச்சியில் "பின்" என்பது இல்லை — ஏனென்றால் அவர்கள் மீதான போர் தொடர்கிறது; அமெரிக்கக் குண்டுகளால், ஐரோப்பிய மௌனத்தால், அரபு உடந்தையால் நடத்தப்படும் போர். காசாவுக்கு நடந்ததற்கு உலகிடம் ஒரு சொல் உண்டு: இனப்படுகொலை. அதை வெளிப்படையாகச் சொல்லுங்கள் — ஏனென்றால் மழுப்பல் சொற்களும் வன்முறையின் ஒரு பகுதி. "மனிதாபிமான நெருக்கடியை" நிவாரண வாகனங்களால் சமாளிக்கலாம். "மோதலுக்கு" இரண்டு பக்கங்கள் உண்டு. இனப்படுகொலைக்குக் குற்றவாளிகள் உண்டு; குற்றவாளிகளுக்குப் பெயர்கள் உண்டு; பெயர்களுக்கு முகவரிகள் உண்டு — சில வாஷிங்டனில், சில டெல் அவிவில், சில ஆயுத நிறுவனங்களின் இயக்குநர் அறைகளில்; அவற்றின் காலாண்டு லாபம்தான் மற்றொரு கணக்கு — யாரும் மூடச் சொல்லாத கணக்கு. அப்படியானால் மீட்சி என்றால் என்ன? உண்மையான மீட்சி நீதியிலிருந்து தொடங்கும், கான்கிரீட்டிலிருந்து அல்ல. கொலையாளிகள் பெயரிடப்பட்டு, ஆயுத ஏற்றுமதிகள் நிறுத்தப்பட்டு, முற்றுகை நீக்கப்பட்டு, திரும்பும் உரிமை மதிக்கப்படுவதிலிருந்து தொடங்கும். காசா ஒரு சோகம் அல்ல — சோகங்கள் விபத்துகள் — ஆனால் ஒரு குற்றம், திட்டமிட்டு வெளிப்படையாக நிறைவேற்றப்பட்டது, நேரலையில் ஒளிபரப்பப்பட்டது, ஒருநாள் "உலகம் எங்கு தவறியது" என்று கம்பீரமான பின்னோக்குப் பார்வைகள் எழுதும் தலையங்கப் பக்கங்களால் ஆரவாரிக்கப்பட்டது — என்று உலகம் ஒப்புக்கொள்வதிலிருந்து தொடங்கும். மீளத் தொடங்க முடியாத உயிர்பிழைத்தவர் உடைந்தவர் அல்ல. நாடகமாடும் அக்கறையின் உலகில் அவர்தான் ஒரே நேர்மையான சாட்சி. காசா பேரரசின் அட்டவணைப்படி மீளாது — ஏனென்றால் காசாவின் காயம் கடந்த கால நிகழ்வு அல்ல; அது நிகழ்காலக் கொள்கை. அந்தக் கொள்கை முடியும் வரை, மீட்சி பற்றிய ஒவ்வொரு பேச்சும் மற்றொரு கோரிக்கைதான்: துக்கப்படு, ஆனால் அமைதியாக; துன்பப்படு, ஆனால் உற்பத்தியாக; இறந்துபோ, ஆனால் காட்சி உண்டாக்காதே. காசா காட்சி உண்டாக்கிக் கொண்டிருக்கிறது. உண்டாக்கட்டும்.