கருத்து: நகருக்கு உணவளிக்கும் கைகள் நன்றியால் மட்டும் வாழ முடியாது

கருத்து: ஏப்ரன் அணிந்து வரும் ஒரு வகை அரசுக் கொடுமை உண்டு. தமிழ்நாட்டில் யாரும் பசியோடு இருக்கக் கூடாது என அறிவிக்கும்; உணவுப் பட்டியலைப் பலகையில் அச்சிடும்; அதில் உள்ள அரிசியின் விலையை விடக் குறைவாக உணவின் விலையை நிர்ணயிக்கும்; பின்னர் அதைச் சமைத்த பெண்ணுக்கு நாளொன்றுக்கு ரூ.300 கொடுக்கும். மாவட்ட ஆட்சியரே நிர்ணயித்த ரூ.578ஐ அவள் கேட்டால், காத்திருக்கச் சொல்லப்படுவாள். அவள் ஆறு மாதங்கள் காத்திருந்தாள். இன்னொரு வகையில், பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் காத்திருந்தாள்.

இந்த வாரம் விருதுநகரில் நடந்த அம்மா உணவகப் போராட்டம் மாவட்டப் பக்கங்களில் ஒரு பத்தியை விட அதிகம் பெற வேண்டியது, ஏனெனில் அது நம் நல அரசியலின் ஒழுக்கக் கணக்கை வெளிப்படுத்துகிறது. ஒவ்வொரு கட்சியும் உணவகத்தின் பெருமையை விரும்புகிறது. எதுவும் அதன் ஊதியப் பட்டியலை ஏற்க விரும்புவதில்லை. பணி நிரந்தரம் என்பதுதான் அரசுகள் மிகவும் அஞ்சும் சொல், ஏனெனில் அது தயவை உரிமையாக மாற்றுகிறது: தினசரி சூதாட்டத்துக்குப் பதில் காலமுறை ஊதியம், பிரார்த்தனைக்குப் பதில் வருங்கால வைப்பு நிதி, தண்டிக்கப்படும் விடுப்புக்குப் பதில் சம்பளத்துடன் கூடிய விடுப்பு. அதனால் பத்தாண்டுகளுக்கும் மேலாக ஊழியர் தற்காலிகமாகவே இருக்கிறார்; நிரந்தரமாகத் தெரியும் ஒருவர், காகிதத்தில் கடந்து செல்லும் உதவியாக விவரிக்கப்படுகிறார்.

இது ஒரு மாவட்டத் தாமதத்தின் விபத்து அல்ல. பொது நலனைத் தனிப்பட்ட சகிப்புத்தன்மையின் மீது நடத்தும் உழைப்பு மாதிரியின் வடிவமைப்பு இது. சத்துணவு ஊழியர், தூய்மைப் பணியாளர், உணவகச் சமையல்காரர்: அவர்களின் வேலை வேலைவாய்ப்பு என அழைக்கப்பட வேண்டியதில்லை என்பதற்காகவே சேவை என அழைக்கப்படும் பெண்களின் மீதுதான் தமிழ்நாட்டின் சமூக அரசு நிற்கிறது. பிறப்போ வழக்கமோ ஒருவரின் மதிப்பை நிர்ணயிக்கலாம் என்பதை ஏற்க மறுத்ததிலிருந்துதான் பெரியாரின் பகுத்தறிவு தொடங்கியது. தன் நீண்ட கால உணவக ஊழியர்களைத் தினக்கூலியிலேயே வைத்திருக்கும் அரசு, சிறந்த விளம்பரத்துடன் அதே நிர்ணயத்தைத்தான் ஏற்றுள்ளது.

விருதுநகரின் கோரிக்கை வெட்கப்படும் அளவுக்கு எளிமையானது: நீங்கள் நிர்ணயித்த கூலியை, நீங்கள் புகழும் வேலைக்கு, நீங்கள் புகைப்படம் எடுக்கும் மக்களுக்குக் கொடுங்கள். நாளொன்றுக்கு ரூ.578 என்பது செழிப்பு அல்ல. அரசே அளந்த அடித்தளம் அது. உணவை விளம்பரம் செய்து கொண்டே அதை மறுப்பது, கட்டிடத்தில் உள்ள ஏழ்மையான ஊழியரிடமிருந்து இரண்டாவது மானியத்தை எடுத்து, மொத்தத்தையும் கருணை என அழைப்பதாகும்.

ஒரு நலத்திட்டம், அதைப் பெறுபவரைக் கொண்டு மட்டுமல்ல, அதை வழங்கும் ஊழியரை எப்படி நடத்துகிறது என்பதைக் கொண்டே முதலில் மதிப்பிடப்பட வேண்டும் என நீதி நம்புகிறது. வாழ்வாதாரக் கூலி மறுக்கப்பட்ட பெண்ணால் கவுண்டருக்கு அப்பால் நீட்டப்படும் உணவுத் தட்டு சமூக நீதி அல்ல. அது வாடிக்கையாளர் பக்கத்திலிருந்து எடுக்கப்பட்ட சமூக நீதியின் புகைப்படம். தமிழ்நாடு இதைவிடச் சிறப்பாகச் செய்ய முடியும்; பட்டியல் ஏற்கனவே எழுதப்பட்டுவிட்டது. அதைச் செலுத்துங்கள்.