மும்பையின் நிலம் ஏலம் விடப்படுகிறது; தொழிலாளர்கள் ஏலத்துக்கு அழைக்கப்படவில்லை

மும்பையில் ‘ஆக்கிரமிப்பு’ என்ற சொல் எப்போதும் ஏழைகள் மீதே விழும். ஆக்கிரமிப்பாளர் குடிசைவாசி; ஆக்கிரமிப்பாளர் தெருவோர வியாபாரி; அகற்றப்பட வேண்டியவர் நடைபாதைக் குடும்பம். இந்த வாரம் தி இந்து நாளிதழின் தலையங்கப் பக்கம் அந்தச் சொல்லைத் திருப்பிப் போட்டது: பொது நிலத்தைத் தனியார் ஆடம்பரக் குடியிருப்புகளாக மாற்றுவது, ‘சிலரின் ஆடம்பரத்தைப் பல கோடி மக்களின் வாழ்வுக்கு மேலாக’ வைப்பதாக அது வாதிட்டது. உண்மையான ஆக்கிரமிப்பாளர்கள் சூட் அணிந்து, மேம்பாட்டு ஒப்பந்தங்களில் கையெழுத்திடுபவர்கள் என்று அது சுட்டிக்காட்டியது. கண்டிவலி மேற்கை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். அங்கு 27 ஏக்கர் 34 குண்டா நிலத்தை மாநில அரசு துணி சந்தை மற்றும் கடைகள் வாரியத்துக்கு 90 ஆண்டு குத்தகைக்கு விட்டது — ஒரே நோக்கத்துக்காக: மாதாடி தொழிலாளர்களின் குடியிருப்புக்காக; இந்த நகரத்தின் வணிகத்தைத் தங்கள் தோளில் சுமக்கும் தலைச்சுமை தொழிலாளர்கள் அவர்கள். ஒரு கூட்டுறவு வீட்டு வசதிச் சங்கம் 20 ஏக்கரில் வீடுகள் கட்டியது. பின்னர், லோக்சத்தா வெளியிட்ட புறநகர் ஆட்சியரின் உத்தரவுப்படி, அந்தச் சங்கம் கூடுதலாக 6.75 ஏக்கருக்கு ஒரு கட்டுமான நிறுவனத்துடன் மேம்பாட்டு உரிமை ஒப்பந்தம் செய்துகொண்டது — மாநில அரசின் அனுமதியின்றி. அந்த நிலத்தை அரசு திரும்பப் பெற மும்பை புறநகர் ஆட்சியர் சௌரப் கத்தியார் உத்தரவிட்டுள்ளார். நடந்த விதத்தைக் கவனியுங்கள். இந்த நிலம் இரவில் யாரும் திருடவில்லை. பகல் வெளிச்சத்தில், காகிதத்தில், கையெழுத்திட்ட ஒப்பந்தங்கள் வழியே, கேட்கப்படாத அனுமதிகள் வழியே அது நகர்ந்தது. மும்பையின் நிலம் இப்போது இப்படித்தான் கைமாறுகிறது: பலத்தால் அல்ல, காகித வேலையால் — பொது நோக்கம் அமைதியாகத் தனியார் லாபமாக மறுபேச்சுவார்த்தை செய்யப்படுகிறது; உரிய பயனாளிகள் நடைபாதையில் இருந்து பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். உரிய பயனாளிகள் யார்? மாதாடி தொழிலாளி இந்த நகரத்தின் மிகவும் நிலையற்ற உழைப்பாளிகளில் ஒருவர் — அதேவேளை மிகவும் ஒழுங்கமைக்கப்பட்டவர்களிலும் ஒருவர்; பல தசாப்தப் போராட்டத்தில் வென்ற நல வாரியம் அவர்களுக்கு உண்டு. அவர்களின் குடியிருப்புக்காக ஒதுக்கப்பட்ட நிலம் வேறொருவரின் இருப்புநிலைச் சொத்தாக மாறுவது நிர்வாகத் தவறு அல்ல. இந்த நகரம் உண்மையில் யாருடைய நலனைப் பாதுகாக்கிறது என்பதற்கான தீர்ப்பு அது. பெரியார் மிக எளிய கேள்வியைக் கேட்டார்: இந்த நிலம் யாருக்குப் பயன்படுகிறது? நிலம் முதலில் ஒரு சரக்கு அல்ல; அதை உழைத்து வாழும் மக்களின் பொதுச் சொத்து. தொழிலாளர்களின் குடியிருப்பு நிலத்தை மேம்பாட்டு வாய்ப்பாகப் பார்க்கும் நகரம் அந்தக் கேள்விக்கு விடை சொல்லிவிட்டது. அது மூலதனத்துக்குப் பயன்படுகிறது. ஆட்சியரின் உத்தரவு வரவேற்கத்தக்கது. ஆனால் அது திருத்தம், சீர்திருத்தம் அல்ல. 6.75 ஏக்கர் அரசுக்குத் திரும்புகிறது — ஆனால் அந்த ஒப்பந்தத்தை உருவாக்கிய அழுத்தம் எங்கும் போகவில்லை. இந்தத் தீவு நகரத்தின் ஒவ்வொரு சதுர அடியும் பெரும் செல்வம்; ஏழைகள் அதில் தங்கள் பங்கைக் காகிதத்தில் மட்டுமே வைத்திருக்கிறார்கள் — சிறந்த வழக்கறிஞர்களுடன் யாராவது வரும்வரை மட்டுமே. மும்பையின் வானளாவிய கட்டட வரிசை ஒரு கணக்குப் புத்தகம். தொழிலாளர்களுக்கான நிலத்தில் எழும் ஒவ்வொரு கோபுரமும் அதில் ஒரு பதிவு — இந்த நகரம் யாருக்காகக் கட்டப்பட்டது, அதைக் கட்ட மட்டுமே யார் அனுமதிக்கப்பட்டார்கள் என்பதற்கான பதிவு. இந்த நகரம் அஞ்ச வேண்டிய ஆக்கிரமிப்பு நடைபாதைக் குடிசை அல்ல. மேம்பாட்டு ஒப்பந்தத்தில் உள்ள கையெழுத்து.