ஒரே இரவில் அரசு இரண்டு முறை அவரைக் கொல்ல முயன்றது: டென்னசியின் தூக்கு இயந்திரமே குற்றம்

ஃபிராங்க் ஸ்ட்ராடா ராஜினாமா செய்துவிட்டார்; சடங்கு நிறைவடைந்தது. ஓர் ஆணையர் தனது தலையைக் கொடுக்கிறார், ஓர் ஆளுநர் பிரார்த்தனைகளுடன் அதை ஏற்கிறார், ஒரு சுயாதீன ஆய்வுக்கு உத்தரவிடப்படுகிறது, மரண இயந்திரம் நிர்வாகத்தின் துரதிர்ஷ்டவசமான விபத்து என்று அறிவிக்கப்படுகிறது. இயந்திரத்தில் எந்தத் தவறும் இல்லை என்று நமக்குச் சொல்லப்படுகிறது. இந்த முறை அதை இயக்கிய மனிதனிடம்தான் தவறு. செப்டம்பர் 30 அன்று உண்மையில் நடந்ததற்கு எதிராக இதை மீண்டும் படியுங்கள். கட்டப்பட்ட ஒரு பெண்ணுக்குக் குறைந்தது ஏழு ஊசிகள் செலுத்தப்பட்டன. ஒரு ஊசி அவரது கையின் உள்ளிருந்து 90 டிகிரி கோணத்தில் வளைந்த நிலையில் வெளியே வந்தது. அவர் அழுதார், முனகினார். நரம்பைக் கண்டுபிடிக்க முடியாத நிபுணர்களுக்கு அவரே உதவ முயன்றார். பிறகு அரசு அவருக்கு இரண்டாவது முழு சுற்று கொடிய மருந்துகளைச் செலுத்தியது — ஏனெனில் முதல் சுற்று இரத்த ஓட்டத்துக்குப் பதிலாக அவரது திசுக்களுக்குள் சென்றிருந்தது. தூக்குக் குழு கவனிக்காததை அவரது வழக்கறிஞர்களே நீதிமன்றத்திடம் சொல்ல வேண்டியிருந்தது: நரம்பு குழாய்கள் தவறாகப் பொருத்தப்பட்டிருந்தன, நரம்புகள் வெடித்திருந்தன, அறையில் இருந்த யாரும் அதை உணரவில்லை. தனது துறை நெறிமுறைகளைப் பின்பற்றியதாக ஸ்ட்ராடா வலியுறுத்துகிறார். அவரை நம்புங்கள். அதுதான் பயங்கரம். ஏழு ஊசிகளும், வளைந்த ஊசிக் குழாயும், தோல்வியுற்ற இரண்டு சுற்று விஷமும் நெறிமுறை உருவாக்குவதாக இருந்தால், அந்த நெறிமுறையே குற்றம்; ராஜினாமா ஒரு திசை திருப்பல். இந்த ஆண்டு அதே சிறையில் நடந்த இரண்டாவது பேரழிவு இது. மே மாதம், நரம்புகளைக் கண்டுபிடிக்க முடியாததால் டோனி கரூதர்ஸின் தூக்குத் தண்டனை நிறுத்தப்பட்டது. அரிசோனாவிலிருந்து டென்னசிக்கு வந்தார் ஸ்ட்ராடா; அங்கு கடுமையான பிரச்சினைகளுக்காகப் பின்னர் கண்டிக்கப்பட்ட மூன்று தூக்குத் தண்டனைகளின்போது மூத்த அதிகாரியாக இருந்தார். இந்த அமைப்பு தற்செயலாக ஸ்ட்ராடாக்களைப் பணியமர்த்துவதில்லை. சித்திரவதை அமர்வை நடைமுறை என்று அழைக்கக்கூடிய மனிதர்கள் அதற்குத் தேவை என்பதால் அது அவர்களைப் பணியமர்த்துகிறது. ராஜினாமா சடங்கு மறைக்க வடிவமைக்கப்பட்ட உண்மை இதுதான்: மரண தண்டனை ஒருபோதும் நீதியின் நடுநிலைக் கருவியாக இருந்ததில்லை. அமெரிக்கா முழுவதும் அது ஏழைகள், கறுப்பினத்தவர், மனநலம் பாதிக்கப்பட்டவர், மோசமாகப் பாதுகாக்கப்பட்டவர்கள் மீதே விழுகிறது. திருத்த முடியாத ஒரே தண்டனை அது; அதை நிறைவேற்றுவது துல்லியத்துக்கு மிகக் குறைந்த தகுதியுள்ள நிறுவனம்: அரசு. ஐந்து மாதங்களில் இரண்டு முறை, தன்னால் சுத்தமாகக்கூடக் கொல்ல முடியாது என்று டென்னசி நிரூபித்துள்ளது. அது துல்லியமாகக் கொல்கிறது, அப்பாவிகளை ஒருபோதும் கொல்வதில்லை என்று யார் நம்ப முடியும்? ஒழுங்கின் பெயரால் உயிரைப் பறிக்கும் உரிமையைக் கோரும் அரசு, அதை முதலில் அதிகாரமற்றவர்கள் மீதே பயன்படுத்தும் என்று பெரியார் கற்பித்தார். சமத்துவமற்ற சமூகத்தில் தண்டனை இயந்திரம் சாதி, வர்க்கத்தின் இயந்திரமாக மாறும் என்று அம்பேத்கர் எச்சரித்தார். டென்னசியின் தூக்கு அறை அவர்களின் நிரூபணம் — பென்டோபார்பிட்டாலிலும் வளைந்த இரும்பிலும் எழுதப்பட்டது. ஆளுநர் ஆண்டின் மீதமுள்ள காலத்துக்குத் தூக்குத் தண்டனைகளை நிறுத்தி, ஆய்வுக்கு உத்தரவிட்டுள்ளார். இதற்கு முன்பும் ஆய்வுகள் உத்தரவிடப்பட்டுள்ளன. நெறிமுறைகள் மறு எழுத்து செய்யப்பட்டுள்ளன. 2024 இறுதியில் டென்னசி தனது நெறிமுறையைப் பென்டோபார்பிட்டால் மட்டும் என்று மாற்றியது; அதன் விளைவு ஒரு பெண் அதன் இரண்டு டோஸ்களையும் தாங்கி உயிர் பிழைத்தது. பிரச்சினை மருந்தோ, அளவோ, ஆணையரோ அல்ல. பிரச்சினை மரண அறையே. பதின்ம வயதில் கிறிஸ்டா பைக் ஒரு கொடூரமான குற்றம் செய்தார்; கொலின் ஸ்லெம்மரின் கொலையை எந்த நேர்மையான மனிதரும் குறைத்து மதிப்பிட மாட்டார். ஆனால் அரசு ஒரு கொலைக்கு இன்னொரு கொலையால் பதிலளித்தது; அதைக்கூடச் சித்திரவதையாக மாற்றாமல் நிறைவேற்ற முடியவில்லை. தண்டிக்கப்பட்டவர்களிடம் அது எப்படி நடந்துகொள்கிறது என்பதால்தான் ஒரு நாகரிகம் மதிப்பிடப்படுகிறது. தன் மீதான டென்னசியின் தீர்ப்பு இன்று பொது ஆவணம்: ஏழு ஊசிகள், ஒரு வளைந்த ஊசிக் குழாய், "என் கை வெடிப்பது இயல்பா?" என்று கேட்கும் ஒரு பெண். இதை ஒழியுங்கள். மரண தண்டனைக் கைதிகள் அனைவரும் அப்பாவிகள் என்பதால் அல்ல; இவ்வளவு திறமையற்ற, இவ்வளவு சார்புடைய, இவ்வளவு கொடூரமான எந்த அரசிடமும் வாழ்வு-சாவு அதிகாரம் இருக்கக்கூடாது என்பதால்.