மக்களின் கண்களைக் கட்ட முயன்ற வாரம்

செப்டம்பர் 21 அன்று தவெக அரசு அரசாணை எண் 57ஐ வெளியிட்டது. உலர்ந்த அதிகார மொழியில், பொது (சட்டம் ஒழுங்கு) துறையைத் தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டம் 2005இலிருந்து விலக்கியது. பிரிவு 24(4)இன் கீழ் அதை உளவு, பாதுகாப்பு அமைப்பாக அறிவித்தது. அந்தத் துறை எதைக் கையாளுகிறது என்று சிந்தியுங்கள்: காவல்துறை துப்பாக்கிச் சூடு குறித்த விசாரணை அறிக்கைகள். காவல் மரணங்கள் குறித்த விசாரணை அறிக்கைகள். காவல்துறை சித்திரவதை. அந்த உத்தரவின் கீழ், இவற்றில் எதையும் பார்க்க மக்களுக்கு உரிமை இருந்திருக்காது. சமரசமின்மைக்கு உறுதி அளித்த அரசு, சமரசத்தை மக்கள் ஒருபோதும் சோதிக்க முடியாதபடி செய்ய முயன்றது. எதிர்ப்பு வேகமாக, எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் வந்தது. ஆறு நாட்களில் உத்தரவு ரத்து செய்யப்பட்டது. அமைச்சர் சிடிஆர் நிர்மல் குமார் பழக்கமான வாசகத்தை வழங்கினார்: மக்கள் மகிழ்ச்சியடையவில்லை என்றால், விஷயம் மறுபரிசீலனை செய்யப்படலாம். ஆனால் மறுபரிசீலனை கதையல்ல. உள்ளுணர்வே கதை. தன் காவல்துறையின் வன்முறையை விசாரிக்கும் துறையைப் பார்த்தபோது இந்த அரசின் முதல் உந்துதல் வெளிச்சமல்ல, திரைச்சீலை. அழுத்தத்தின் கீழ் ரத்து செய்வது வெளிப்படைத்தன்மையல்ல; அது வெளிப்படைத்தன்மையின் பணயக் கைதிப் புகைப்படம். இருட்டில், யாரும் கவனிக்க மாட்டார்கள் என்ற நம்பிக்கையில் தானே கட்டிய முடிச்சை அவிழ்த்ததற்கு அரசுக்குப் பாராட்டு கிடையாது. தன் வன்முறையை மறைக்கும் அதிகாரம், வன்முறையை விட வெளிச்சத்தையே அதிகம் அஞ்சுகிறது என்று பெரியார் கற்பித்தார். வாக்குச்சீட்டு அதிகாரமற்றவர்களின் ஆயுதம் என்று அண்ணா கற்பித்தார். ஆனால் ஆயுதத்துக்கு இலக்கு வேண்டும்; இலக்கு தெரிய வேண்டும். அரசு தன் நடத்தையைத் தானே விவரிக்க நம்ப முடியாது என்பதால்தான் தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டம் உள்ளது. காவல்துறையைக் கண்காணிக்கும் துறையையே விலக்குவது என்பது, கேள்வி கேட்க மிகவும் தேவையான நிறுவனத்தை நம்புமாறு குடிமக்களிடம் கேட்பதாகும். உத்தரவு புதைக்க முயன்ற எளிய கேள்விகளைக் கேளுங்கள்: இந்த ஆண்டு தமிழ்நாட்டில் எத்தனை காவல் மரணங்கள் பதிவாகியுள்ளன, விசாரணைகள் என்ன முடிவுக்கு வந்தன? எத்தனை காவல்துறை துப்பாக்கிச் சூடுகள், யாருடைய உத்தரவின் பேரில்? இவை உளவு ரகசியங்கள் அல்ல. இவை மக்களின் விவகாரம்; மக்களின் பணத்தால் நடப்பவை; மக்கள் மீது சுமத்தப்படுபவை. இது தனித்த சம்பவமல்ல. அதிகாரத்துக்கு வந்த சில மாதங்களில், தகவலை மறைக்கும் உள்ளுணர்வு ஒரு முறைமையாக மாறும் அபாயம் உள்ளது. ஒவ்வொரு முறையும் பொதுமக்கள் எதிர்ப்பு தெரிவித்த பிறகே அரசு பின்வாங்கினால், அது வெளிப்படைத்தன்மையல்ல; அது எதிர்ப்புக்கு அஞ்சும் அதிகாரம். ஜனநாயகத்தில் அதிகாரம் மக்களுக்கு அஞ்ச வேண்டும் என்பது உண்மைதான். ஆனால் அந்த அச்சம் வெளிச்சத்தை அதிகரிக்க வேண்டும், இருட்டை அல்ல. கண்காணிப்பு இல்லாத அதிகாரம், தன் தவறுகளை மறைக்கும் அதிகாரமாகவே மாறும் என்பது வரலாறு கற்றுத் தந்த பாடம். உத்தரவு ரத்து செய்யப்பட்டுவிட்டது. அதை உருவாக்கிய உள்ளுணர்வு ரத்தாகவில்லை. அது வேறு கோப்பு எண்ணில், வேறு உட்பிரிவில், வேறு அமைதியான செப்டம்பரில் திரும்ப வரும். அது வரும்போது கவனித்துக் கொண்டிருப்பதே மக்களின் வேலை. அதற்குத்தான் தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டம். அதற்குத்தான் இந்த ஏடு.